Год малой радзімы: вёсачка Сялец, што ў ваколіцах Войстама

Пісьмы з вёскі
03.12.2018 15:14
152
Услаўленне прыгажосці прыроды роднага краю пачну радкамі Якуба Коласа:

войстом.jpgВобразы мілыя роднага краю,

Смутак і радасць мая!

Што ж маё сэрца да вас парывае?

Чым так прыкованы я

К вам, мае ўзгорачкі роднага поля,

Рэчкі, курганы, лясы,

Поўныя смутку і жальбы, нядолі,

Поўныя сумнай красы?

Вельмі прыгожыя, шчымліва прыгожыя радкі, як і сама наша прырода. Не кідкая, зыркая, а менавіта шчымлівая, нават цнатлівая, якая ніколі не стамляе вока. Наадварот, супакойвае чалавека, робіць яго больш уражлівым і далікатным.

Словы прыгажосці і любові да роднага краю скіраваны ў бок маёй малой радзімы, у невялічкую вёсачку Сялец, што ў ваколіцах Войстама.

Як сказала адна мая добра знаёмая паэтка, вёска як вёска, нічога асаблівага. Ах, каб яна толькі магла ўявіць, як памылялася! У маёй роднай вёсачцы – непаўторнае рамонкава-васільковае паветра, над ёю аблокі-ветразі непастаянныя ў сваіх вандроўках па небе. Толькі тут душа вызваляецца ад нябачных акоў і адпраўляецца ў палёт.

Вёсачка валодае вялізнай канцэнтрацыяй намоленай энергетыкі. Цудоўныя зарніцы, спакойны заход сонца з яго адвечным “дабранач”. Як родная маці, найпрыгажэйшая ва ўсім свеце для сваіх дзетак, так і родны кут наймілейшы. Ён нібыта жывы Божы храм.

Родны кут. Мне балюча, што вёска страціла сваю першапачатковасць, сваю цішыню, воблік святла працы і непрыкметных будняў, без якіх не бывае святаў. Толькі цяпер я разумею, што вёсачка была для мяне не толькі нечым запаветным, але і кладзезем сумленнасці і добразычлівых адносін паміж людзьмі. Была захавальніцай традыцый і народных промыслаў. І самае галоўнае – захавальніцай непаўторных аўтэнтычных песень.

Як жа мне цяпер вас не хапае, мае мілыя жанкі, з вашымі песнямі. Здаецца, хоць бы ненадоўга вярнуцца назад, туды, у далёкае маленства.

Глыбокае пачуццё павагі да ўсяго роднага павінна быць уласціва кожнаму з нас. Перш за ўсё – да роднай мовы, свайго народа, сярод якога мы жывём. Да яго традыцый і творчасці. І сярод мітуслівых дзён жыцця неабходна адкрыць для самога сябе галоўнае: нішто не вяртаецца назад, кожная хвіліна на вагу золата.

Еднасць з прыродай вельмі важная для чалавека. Яна, прырода, як ніхто зразумее і падтрымае цябе, дасць разумную параду і падкажа выйсце сваім ціхім роздумам. Вучыцеся яе разумець.

Вера ВАЙЦЮЛЬ.

Здымак выкарыстоўваецца ў якасці ілюстрацыі. 

Поделиться:

Оставить комментарий
Текст сообщения*
Защита от автоматических сообщений